45 years a slave

Een paar weken terug had ik een gesprek met een franchiseorganisatie op het gebied van mediation. Goed verhaal hadden ze. Mooi concept, goede ondersteuning en inhoudelijk goede tools. Prachtig.

Ik werd er doodongelukkig van. Ik kreeg zowat een paniekaanval bij de gedachte aan de investering die ik zou moeten doen. Wist niet waar ik de energie, de kracht vandaan zou moeten halen om die weer terug te verdienen. Wat is er aan de hand?

Ongeveer op hetzelfde moment komen mijn schatje en ik tot dezelfde conclusie: eigenlijk zijn we herstellende van een soort burn-out. Na twee jaar van overleven moeten we weer gaan leven. Maar dat gaat niet vanzelf, zo blijkt iedere keer weer. Het gaat wel steeds wat beter, maar het gaat niet in een rechte lijn omhoog. Het kost dus tijd. En daar kan ik van alles van vinden, maar het is niet anders.

Misschien is dus gelijk in het diepe springen als mediator niet de meest verstandige keuze. Laat ik eerst eens aan het werk gaan, als het even kan parttime, en daarnaast ervaring als mediator proberen op te doen. Er leiden meer wegen naar Rome, zullen we maar zeggen.

Ik kreeg van het UWV een uitnodiging om kennis te maken met werkgevers uit de telefoniebranche. Misschien dat daar iets bij zou kunnen zitten. En als ik er gillend gek zou worden, wist ik in ieder geval dat dit niet de juiste weg naar Rome was.

In een zaaltje bij het UWV verzamelden zich een man of 40. Ik had eigenlijk verwacht als opa tussen de schoolverlaters te zitten, maar dat was niet zo. Ik was niet eens de oudste! Toen de presentatie van de mevrouw van de UWV begon, kwam het al snel op de verdiensten. Die zijn niet hoog. De term “moderne slavernij” viel.

Een paar dagen later ging ik naar de film 12 years a slave. En dat was toch echt andere koek. Werken in een callcentre is op geen enkele manier te vergelijken met de slavenarbeid op de plantages in de 19e eeuw.

Maar toch blijf ik denken aan deze vergelijking. Ik denk dat de opmerking gemaakt is vanuit een gevoel dat je niet rechtvaardig beloond wordt voor het werk dat je doet. En daar kan ik me iets bij voorstellen. Tegenover het lage uurloon staat namelijk een indrukwekkend lijstje aan eisen en ook flinke verantwoordelijkheden. Voor veel bedrijven vervullen de callcenters een heel voorname rol in het klantencontact. Klantencontact dat door die bedrijven ook heel belangrijk wordt gevonden. Die belangrijke rol wordt niet weerspiegeld in de beloning. Zeker als je dat afzet tegen de salarissen aan de top en de winsten die door de bedrijven gemaakt worden. Want daar raakt het ook aan: de discussie over de toegenomen inkomensongelijkheid. Het groter wordende verschil tussen de haves en de have-nots. De onvrede die heerst bij de “99%” komt in zo’n opmerking over moderne slavernij naar voren.

Het grote verschil zit hem natuurlijk in de vrijheid. Vrijheid van leven, vrijheid om voor een ander leven te kiezen. Ik ben me opnieuw bewust van het belang om keuzes te maken. Hoe moeilijk de situatie ook is, je hebt altijd een keuze. Om een andere baan te zoeken. Om je bij of om te scholen. Om je verder te ontwikkelen. Zoals de hoofdpersoon uit de film zei:”Ik wil niet overleven, ik wil lĂ©ven”.

Anders word je “45 years a slave”. En nog van jezelf ook.

PS: Prachtige film trouwens, 12 years a slave. Gaat dat zien!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  +  42  =  51