Tagarchief: mediation

Leve de Twijfel!

In de nasleep rond de aanslagen op de redactie van Charlie Hebdo in januari werden we overspoeld door deskundigen, meningen en standpunten. Ik moet zeggen dat er weinig uitspraken gedaan zijn die me echt zijn bijgebleven. Een uitzondering is “good old” Aad van den Heuvel, die in dwdd een pleidooi hield voor de Twijfel. En inderdaad, twijfel is de grote afwezige in het ontstane debat. Iedereen weet vooral heel veel zeker.

En dat is jammer. Het is natuurlijk goed om een overtuiging te hebben en een mening. Graag zelfs! Maar waar niet getwijfeld wordt, worden geen vragen gesteld. En zonder vragen te stellen krijg je niet de antwoorden waar we allemaal naar op zoek zijn.

Een gebrek aan twijfel leidt tot een starre perceptie. Dit verklaart misschien ook het cynisme en de hautain waarmee steunbetuigingen be- en veroordeeld worden. Natuurlijk is het een vreemd gezicht wanneer een Russische regeringsfunctionaris voorop loopt bij een demonstratie voor de vrijheid van meningsuiting. Maar om nu deze blijk van wereldwijde saamhorigheid hiermee af te serveren als hypocriet is te makkelijk. Net zoals het te makkelijk is om de 2,7 miljoen nieuwe afnemers van het blad Charlie Hebdo in de hoek te zetten als ramptoeristen, omdat ze daarvoor nooit een Charlie kochten of er zelfs maar van gehoord hadden. Alsof je niet boos mag worden als je bijna omver wordt gereden door een auto die door rood rijdt, omdat je zelf ook wel eens door rood fietst.

Bij conflicten zie je het zelfde beeld. Partijen weten heel veel zeker, ook hoe de ander denkt en waarom hij dingen doet. Pas als er ruimte is voor twijfel worden vragen gesteld en kan een gezamenlijk belang naar voren komen.

Het communiceert ook wel lekker hoor, dingen zeker weten. En twijfel of nuance komt een stuk minder fijn binnen. Een van de redenen waarom ik nooit als zelfstandig beleggingsadviseur ben begonnen is, dat ik de eerste zou zijn om mijn eigen adviezen in twijfel te trekken. Het kan altijd anders gaan dan je verwacht. En dat willen klanten niet horen. Terwijl ze dat eigenlijk nou juist wel zouden moeten horen. Want niemand heeft de wijsheid in pacht.

Het wordt tijd dat we de Twijfel zelf het voordeel van de twijfel gunnen. En daarom denk ik erover om een partij op te richten: de Partij van de Twijfel. Doe je mee? Je hoeft niet gelijk te beslissen hoor, denk er rustig even over na!

Question-everything

Online!

Vandaag gaat m’n site online. Met dank aan iedereen die me daarbij geholpen heeft!

Ik zou dit willen “vieren” met muziek. Omdat muziek een enorm belangrijke rol in mijn leven speelt. En omdat muziek ons samenbrengt, ons verbindt. Zoals Barack Obama in de serie “Sonic Highways” van Dave Grohl (Foo Fighters) zegt:

“There is nothing more unifying (…) than our music”

En verbinding is wat ik wil brengen als mediator, maar vooral hetgeen we nu nodig hebben…

En als ik het over muziek heb op wat de 80e verjaardag van Elvis Presley zou zijn geweest, kan en wil ik niet om The King heen. Want vóór Elvis was er niks.

Enjoy!

Je bent zélf gek!

Als ik vroeger ruzie had -meestal met m’n broer- verliep dat meestal volgens het “oog-om-oog-stramien”. Als de één duwde, duwde de ander terug. Zei hij “eikel”, riep ik “sukkel” terug. (We hebben nog jaren zo de telefoon opgenomen:”hee eikel” “hee sukkel, alles goed?”)

In films zie je ook regelmatig scenes waarbij een stelletje ruzie heeft en (bijvoorbeeld) de vrouw roept :”ik maak het uit!”, waarop de man roept dat dat niet kan omdat híj het al uitmaakt. Of de klassieke kantoorscene, waar een werknemer ruzie heeft met z’n baas. Als die roept “je bent ontslagen!” reageert de werknemer met “kan niet want ik neem ontslag!”. Zelfde principe. Wat jij mij aandoet, doe ik jou net zo hard aan.

De laatste weken gaat het vaak over jihadisten. Mensen uit Nederland die in Syrië of Irak voor de IS willen gaan strijden. Hiermee wijzen ze onze democratische rechtsstaat af. De regering komt met een plan van aanpak en wil, zonder tussenkomst van de rechter, terugkerende jihad-terroristen hun Nederlands paspoort afnemen.

Oftewel: “ik wijs jullie af!” “Dan wijzen wij jou lekker ook af!”

Niet echt een heel constructieve manier om het probleem aan te pakken. Los van de vraag of dit plan niet de rechtsstaat onderuithaalt die je wilt beschermen.

In een artikel voor de Correspondent bepleit Femke Halsema dat als je
Jihadisten wilt bestrijden, je ze eerst moet begrijpen. Wat maakt dat mensen die zijn opgegroeid in Nederland en naar verluid in veel gevallen een goede opleiding hebben genoten, ervoor kiezen om in een ver land een club te steunen die iedereen de kop afhakt die het niet met ze eens is? Waar komt die afwijzing van onze democratie, onze normen en waarden vandaan? Waarom haten zij ons?

Door hen het afnemen van hun Nederlanderschap in het vooruitzicht te stellen worden ze bevestigd in hun afwijzing en worden de stellingen alleen maar meer betrokken. Het stellen van een vraag (waarom?) zou een eerste stap zijn om het ontstane patroon te doorbreken.

Ik moet denken aan een interview met een ex-KKK leider. De lokale Klan had problemen met een dominee. Alles werd in het werk gesteld om de man weg te jagen. De man liet zich niet betrekken in een strijd die niet de zijne was, duwde als het ware niet terug. En heeft uiteindelijk op eigen wijze de strijd gewonnen.

De parallel met mediation is snel gelegd: vaak is er een soort patroon aanwezig van wederzijds duwen, afwijzen. Er is dus maar één partij nodig die stopt met duwen om dat patroon te doorbreken en een begin van een oplossing te creëren.

Ik kan mensen helpen het patroon te herkennen, vragen te stellen en te stoppen met duwen.