Monthly Archives: september 2014

Je bent zélf gek!

Als ik vroeger ruzie had -meestal met m’n broer- verliep dat meestal volgens het “oog-om-oog-stramien”. Als de één duwde, duwde de ander terug. Zei hij “eikel”, riep ik “sukkel” terug. (We hebben nog jaren zo de telefoon opgenomen:”hee eikel” “hee sukkel, alles goed?”)

In films zie je ook regelmatig scenes waarbij een stelletje ruzie heeft en (bijvoorbeeld) de vrouw roept :”ik maak het uit!”, waarop de man roept dat dat niet kan omdat híj het al uitmaakt. Of de klassieke kantoorscene, waar een werknemer ruzie heeft met z’n baas. Als die roept “je bent ontslagen!” reageert de werknemer met “kan niet want ik neem ontslag!”. Zelfde principe. Wat jij mij aandoet, doe ik jou net zo hard aan.

De laatste weken gaat het vaak over jihadisten. Mensen uit Nederland die in Syrië of Irak voor de IS willen gaan strijden. Hiermee wijzen ze onze democratische rechtsstaat af. De regering komt met een plan van aanpak en wil, zonder tussenkomst van de rechter, terugkerende jihad-terroristen hun Nederlands paspoort afnemen.

Oftewel: “ik wijs jullie af!” “Dan wijzen wij jou lekker ook af!”

Niet echt een heel constructieve manier om het probleem aan te pakken. Los van de vraag of dit plan niet de rechtsstaat onderuithaalt die je wilt beschermen.

In een artikel voor de Correspondent bepleit Femke Halsema dat als je
Jihadisten wilt bestrijden, je ze eerst moet begrijpen. Wat maakt dat mensen die zijn opgegroeid in Nederland en naar verluid in veel gevallen een goede opleiding hebben genoten, ervoor kiezen om in een ver land een club te steunen die iedereen de kop afhakt die het niet met ze eens is? Waar komt die afwijzing van onze democratie, onze normen en waarden vandaan? Waarom haten zij ons?

Door hen het afnemen van hun Nederlanderschap in het vooruitzicht te stellen worden ze bevestigd in hun afwijzing en worden de stellingen alleen maar meer betrokken. Het stellen van een vraag (waarom?) zou een eerste stap zijn om het ontstane patroon te doorbreken.

Ik moet denken aan een interview met een ex-KKK leider. De lokale Klan had problemen met een dominee. Alles werd in het werk gesteld om de man weg te jagen. De man liet zich niet betrekken in een strijd die niet de zijne was, duwde als het ware niet terug. En heeft uiteindelijk op eigen wijze de strijd gewonnen.

De parallel met mediation is snel gelegd: vaak is er een soort patroon aanwezig van wederzijds duwen, afwijzen. Er is dus maar één partij nodig die stopt met duwen om dat patroon te doorbreken en een begin van een oplossing te creëren.

Ik kan mensen helpen het patroon te herkennen, vragen te stellen en te stoppen met duwen.

Time flies

Het is alweer september. 2014 is met z’n laatste maanden bezig. Ik moet zeggen: het jaar is me niet bepaald meegevallen. Of misschien beter gezegd: ik ben me dit jaar niet echt meegevallen.

Ik begon nog voortvarend met het behalen van het mediatorexamen in januari. Maar daarna…een hernia. Die heeft me toch een maand of 3, 4 beziggehouden. Los van de lichamelijke klachten heeft het me ook flink van het pad gebracht. De focus die ik daarvoor had, kon ik moeilijk terugvinden.

En daarna heb ik dit jaar meer “last” rondom de overlijdensdatum van Maria. Het is een jaar verder maar daarom niet een jaar “makkelijker”, zo blijkt. Het begint al in juni, als ik de laatste weken van haar leven weer herbeleef. Het werpt z’n schaduw vooruit, zeg ik dan. En dat “schaduwgevoel” raak ik dit jaar ook moeilijk kwijt. De hele zomer blijft er een donderwolkje boven m’n hoofd of in ieder geval in de buurt hangen.

Gelukkig heb ik een heeele lieve vriendin die soms beter weet wat ik nodig heb dan ik zelf. Iedereen heeft recht op z’n blinde vlek, zal ik maar zeggen. Uiteindelijk haalt zij me uit m’n cocon (zoals zij het noemt op haar blog).

En sindsdien ben ik er weer. Nog niet helemaal, maar het gaat de goeie kant op. Ik sta meer open, kan weer makkelijker gesprekken voeren, heb weer ideeën, maak weer meer écht contact.

Want dat heb ik wel over mezelf geleerd. Als ik niet lekker ga, trek ik me terug. En dat is nu net het laatste wat ik dan moet doen. Maar ja, iedereen heeft recht op z’n blinde vlek…toch?

Iets anders wat ik over mezelf geleerd heb, en waar ik me echt kapot aan erger: ik vertrouw het niet meer. En “het” kan dan van alles zijn. Als er weer eens een code rood is vanwege onweer, ga ik alvast overal de stekkers uittrekken. Voor de vakantie naar Frankrijk bedenk ik al een week tevoren wat er allemaal kapot kan gaan aan de auto. (Alles.) Als we in België over een authentieke Belgische pruts-hotseknots-begonia-weg rijden, probeer ik me te herinneren hoe dat ook alweer ging, zo’n band verwisselen.
Doodmoe wordt ik ervan.

En vroeger had ik dat helemaal niet. Ik maakte me nergens zorgen over, volgens de beste Van Vliet-traditie (familie van m’n moeders kant). Zo ken ik mezelf dus niet en, zoals gezegd, ik vind het helemaal niks.

Het één zal wel met het ander te maken hebben. Ik ga er daarom maar van uit dat ik straks weer de Van Vliet-traditie voortzet. Want…het kómt goed!

De eerste stappen in de goede richting zijn en worden gezet. Zo ben ik teamlid van Controlfreex, een samenwerkingsverband van organisatieverbeteraars (www.controlfreex.nl). En afgelopen woensdag was het eerste officiële optreden van Pine Bluff bij Your Song in Concert. En donderdag 4 september is de première van de bijbehorende videoclip. Gaat dat zien! (Op http://www.your-song.nl)

Laat dit maar het startschot vormen voor de eindsprint van 2014!